Design a site like this with WordPress.com
Get started

«Biancaneve e i sette Nani» / «Սպիտակաձյունիկը և յոթ թզուկները»

Բոլորիս մանկության սիրելի հեքիաթն է, որը ներկայացնում եմ ձեզ իտալերեն-հայերեն թարգմանությամբ։

«Biancaneve e i sette Nani»

Era una fredda giornata d’inverno; bianchi fiocchi cadevano volteggiando dal cielo come piume leggere e una regina sedeva ricamando accanto alla finestra aperta. Mentre così se ne stava, ricamando e guardando la neve, si punse un dito con l’ago e tre gocce di sangue rosse come rubini caddero sul bianco manto nevoso. Tanta era la bellezza di quelle tre stille rosso fiamma sul bianco immacolato che la regina pensò: “Oh, se potessi avere una bambina dai capelli neri come l’ebano, dalle labbra rosse come il sangue e dalla pelle bianca come la neve!” Poco dopo, diede alla luce una bambina a cui fu dato il nome di Biancaneve. Ma dopo poco si ammalò gravemente e morì. Un anno dopo il re si risposò. La sua seconda moglie era bella, ma anche gelosa e crudele , e non poteva tollerare neppure il pensiero che esistesse al mondo qualcuna più bella di lei. Possedeva uno specchio magico, ed ogni giorno chiedeva: “Specchio, specchio delle mie brame, chi è la più bella del reame?” e ogni giorno lo specchio rispondeva: “O mia regina, al mondo non c’è nessuna che sia più bella di te” . Intanto però, Biancaneve cresceva e diventava sempre più bella. L’invidia della regina cresceva di pari passo con la bellezza della fanciulla, tanto che la costringeva a vestirsi di stracci e a fare la serva. La principessina affrontava ogni fatica senza un lamento. Anzi, sempre allegra e sorridente: Solo un desiderio era solita confidare, cantando, alle amiche colombe: incontrare presto l’uomo dei suoi sogni. Un giorno, mentre si trovava accanto al pozzo, le bianche colombe le confidarono un segreto: ” Questo” dissero tubando “è un pozzo incantato. Esprimi un desiderio affacciandoti ad esso e se udrai l’eco il desiderio diverrà realtà.” Così Biancaneve sussurrò: “Vorrei tanto trovare qualcuno che mi ami.” E non appena l’eco le rispose, nell’acqua del pozzo apparve un bel principe su un cavallo nero. Il principe guardava Biancaneve con tanta ammirazione che la fece arrossire e fuggire timidamente nella sua stanza. La regina, di lontano aveva assistito a tutta la scena. Subito impallidì per l’invidia e corse a rivolgersi a suo specchio magico: “Specchio, specchio delle mie brame, chi è la più bella del reame?” e lo specchio le rispose: “Tu mia regina sei sempre bellissima, ma Biancaneve è più bella di te!” La regina non poteva tollerare una rivale: e così convocò un guardiacaccia suo fido e gli disse: “Porterai la principessa nella foresta, e la la ucciderai. Mi porterai poi il suo cuore come segno del delitto”. Il guardiacaccia portò Biancaneve nella foresta ma al momento giusto non ebbe il coraggio di ucciderla. Le intimò di scappare nella foresta, e sulla strada del ritorno uccise un cerbiatto per portare il cuore alla regina. Biancaneve corse a perdifiato nella foresta, fin quando non arrivò in una radura, dove sorgeva una minuscola e graziosa casetta: entrò e capì che ci viveva qualcuno, e pensò che abitassero sette bambini senza mamma. C’erano infatti sette piccole sedie impolverate, sette piattini sporchi, sette camicine sporche e polvere e ragnatele dappertutto. Biancaneve non stette a pensarci su: prese scopa e strofinaccio, e di buona lena ripulì ogni cosa. Poi salì al piano superiore e vi trovò sette lettini di legno. Su ciascun letto era inciso un nome: Dotto, Gongolo, Eolo, Cucciolo, Brontolo, Mammolo e Pisolo. “Che strani nomi!” pensò Biancaneve. Poi, siccome era molto stanca , si addormentò sui lettini. Gli abitanti della casa erano sette nanetti che lavoravano nella miniera di diamanti vicina. Rientrando trovarono Biancaneve e decisero di ospitarla, raccomandandole di essere estremamente prudente per via della regina cattiva. Per Biancaneve iniziò un periodo sereno, con nuovi amici ed a contatto con la natura. Ma un brutto giorno la regina cattiva chiese di nuovo allo specchio chi era la più bella del reame. E lo specchio magico le rispose : “Al di là dei sette monti, al di là delle sette valli c’è la casa dei sette nani, in cui vive Biancaneve che è ancora più bella di te”. La regina decise di uccidere Biancaneve: prese una mela, una mela bellissima e la immerse in un veleno magico. Poi si trasformò da mendicante, ed andò nella casa dei nani. Biancaneve stava preparando una torta e impietosita le offrì una fetta. In cambio la strega travestita le diede la mela e Biancaneve diede un morso. Subito cadde a terra addormentata, sembrava morta! La strega fuggì felice: l’unico antidoto era il primo bacio d’amore, credeva che i nani vedendola morta l’avrebbero sepolta. Ma i nani, disperati non vollero separarsi da Biancaneve e la misero in una bara di cristallo nella foresta, per vegliarla in continuazione. Passò molto tempo. Un bel giorno un principe su un cavallo nero sentì la gente del villaggio parlare di quella meravigliosa fanciulla che giaceva addormentata nel bosco. Il suo suo cuore diede un sobbalzo. Si trattava forse della bellissima fanciulla che aveva visto un giorno a palazzo e che non era più riuscito a trovare? Subito cavalcò fino alla radura nel bosco. Quando la vide non ebbe dubbi: era proprio quella fanciulla che aveva incantato il suo cuore, ed era morta! Mestamente, il principe sollevò il coperchio di cristallo e si chinò per darle un bacio al suo amore perduto… Immediatamente Biancaneve aprì gli occhi e sorrise: quel primo bacio d’amore aveva spezzato l’incantesimo. Così il sogno che un giorno Biancaneve aveva confidato al pozzo dei desideri divenne realtà. Il principe la fece salire sul cavallo e partì con lei verso il suo palazzo tra le nuvole… dove vissero, per sempre, felici e contenti!

Ձմռան ցուրտ օր էր։ Սպիտակ փաթիլները ընկնում էին երկնքից՝ թեթև փետուրների պես, և մի թագուհի, նստած բաց պատուհանի մոտ, ասեղնագործում էր: Մինչ նա ասեղնագործում և նայում էր ձյունին, մատը ծակեց ասեղով, և արյան երեք կաթիլներ, կարմիր՝ ինչպես սուտակ, ընկան ձյան սպիտակ ծածկույթի վրա: Այդպիսին էր այդ երեք բոց-կարմիր երանգների գեղեցկությունը անբիծ սպիտակի վրա, որ թագուհին մտածեց. «Օ՜, եթե ես կարողանայի ունենալ մի աղջիկ, ում մազերը կլինեին սև, ինչպես սև ծառը, շրթունքները՝ արյան պես կարմիր և ճերմակ մաշկով, ինչպես ձյունը»:
Դրանից կարճ ժամանակ անց նա լույս աշխարհ բերեց մի աղջկա՝ Սպիտակաձյունիկ անունով: Բայց որոշ ժամանակ անց, ծանր հիվանդանալով, թագուհին մահացավ:
Մեկ տարի անց թագավորը նորից ամուսնացավ: Նրա երկրորդ կինը գեղեցիկ էր, բայց նաև խանդոտ ու դաժան, և նա չէր կարողանում հանդուրժել այն միտքը, որ աշխարհում իրենից ավելի գեղեցիկ մարդ գոյություն ունի: Թագուհին կախարդական հայելի ուներ, որին ամեն օր հարցնում էր. – «Հայելի, իմ ցանկությունների հայելի, ո՞վ է աշխարհում ամենագեղեցիկը»: Եվ ամեն օր հայելին պատասխանում էր նրան. – «Ո՛վ իմ թագուհի, աշխարհում չկա Ձեզնից գեղեցիկ որևէ մեկը»: Մինչդեռ, սակայն, Սպիտակաձյունիկը մեծանում ու ավելի էր գեղեցկանում: Թագուհու նախանձը աճում էր աղջկա գեղեցկությանը զուգահեռ, այնքան, որ ստիպեց նրան պատառոտված հագուստ հագնել և ծառա լինել: Արքայադուստրը բախվեց բոլոր բարդություններին՝ առանց բողոքելու: Ընդհակառակը՝ միշտ ուրախ էր և ժպտերես։ Երգելիս կոլումբիացի ընկերներին միայն մեկ ցանկություն էր վստահում` հանդիպել իր երազանքների տղամարդուն:
Մի օր, մինչ նա գտնվում էր ջրհորի կողքին, սպիտակ աղավնիները նրան գաղտնիք վստահեցին.
-Սա, – ասացին նրանք, – կախարդական ջրհոր է։ Դրան նայելով՝ ցանկություն պահիր և եթե արձագանք լսես, ցանկությունդ կիրականանա։
Այսպիսով Սպիտակաձյունիկը շշնջաց. – «Ես շատ կցանկանայի գտնել մեկին, ով ինձ կսիրի»: Եվ հենց արձագանքը պատասխանեց նրան, մի գեղեցիկ արքայազն՝ սև ձիու վրա, հայտնվեց ջրհորի ջրում: Արքայազնը այնպիսի հիացմունքով նայեց Սպիտակաձյունիկին, որ ստիպեց վերջինիս կարմրել և ամաչելով փախչել իր սենյակ: Թագուհին հեռվից հետևում էր ամբողջ տեսարանին: Նա միանգամից նախանձից գունատվեց և վազեց դեպի իր կախարդական հայելին. – «Հայելի, իմ ցանկությունների հայելի, ո՞վ է աշխարհում ամենագեղեցիկը»: Եվ հայելին պատասխանեց. – «Դուք, իմ թագուհի, միշտ գեղեցիկ եք, բայց Սպիտակաձյունիկը ձեզնից ավելի գեղեցիկ է»: Թագուհին չէր կարող հանդուրժել մրցակցին, այդ իսկ պատճառով կանչեց վստահելի որսորդի և ասաց նրան. – «Դու արքայադստերը անտառ կտանես և կսպանես նրան: Այնուհետև կբերես ինձ նրա սիրտը՝ որպես հանցագործության նշան»:
Որսորդը Սպիտակաձյունիկին անտառ տարավ, սակայն անհրաժեշտ պահին համարձակություն չունեցավ նրան սպանելու: Նա հրամայեց աղջկան անտառ վազել, իսկ վերադառձի ճանապարհին եղնիկ սպանեց՝ սիրտը թագուհուն բերելու համար:
Սպիտակաձյունիկը, կատաղի արագությամբ, վազում էր անտառի միջով, մինչև որ հասավ դաշտ, որտեղ փոքրիկ տնակ կար։ Մտնելով ներս՝ հասկացավ, որ ինչ-որ մեկը ապրում էր այնտեղ, և կարծեց, թե յոթ երեխա բնակվում են առանց մոր: Իրականում ամենուրեք կային յոթ փոքր փոշոտ աթոռներ, յոթ կեղտոտ ափսեներ, յոթ կեղտոտ վերնաշապիկներ, փոշի և սարդոստայն: Սպիտակաձյունիկը չէր մտածում այդ մասին։ Նա վերցրեց ավել և կտոր ու, լավ տրամադրությամբ, մաքրեց ամեն ինչ: Հետո բարձրացավ վերև և գտավ յոթ փայտե մահճակալ: Յուրաքանչյուր մահճակալի վրա անուն կար փորագրված՝ Դոտտո, Գոնգոլո, Էոլո, Կուչիոլո, Բրոնտոլո, Մամոլո և Պիսոլո։ «Ի՜նչ տարօրինակ անուններ են», – մտածեց Սպիտակաձյունիկը: Այնուհետև, քանզի շատ հոգնած էր, քնեց մահճակալներից մեկի վրա:
Տան բնակիչները յոթ գաճաճներ էին, որոնք աշխատում էին մոտակա ադամանդի հանքավայրում: Վերադառնալով ՝ նրանք գտան Սպիտակաձյունիկին և որոշեցին հյուրընկալել նրան՝ խորհուրդ տալով, վատ թագուհու պատճառով, լինել չափազանց զգուշավոր: Սպիտակաձյունիկի համար սկսվեց խաղաղ ժամանակաշրջան ՝ նոր ընկերներով և բնության հետ կապով: Բայց մի մռայլ օր չար թագուհին նորից հարցրեց հայելուն, թե ով է ամենագեղեցիկը աշխարհում: Եվ կախարդական հայելին պատասխանեց. – «Յոթ լեռներից այն կողմ, յոթ ձորերից այն կողմ յոթ գաճաճների տունն է, որտեղ Սպիտակաձյունիկն է ապրում, ով նույնիսկ ձեզանից է գեղեցիկ»: Թագուհին որոշեց սպանել Սպիտակաձյունիկին. վերցրեց մի գեղեցիկ խնձոր և ընկղմեց այն կախարդական թույնում: Ապա վերածվեց մուրացկանի ու գնաց թզուկների տուն: Սպիտակաձյունիկը թխվածք էր պատրաստում և մի կտոր առաջարկեց: Դրա դիմաց վերափոխված կախարդը նրան խնձոր տվեց, իսկ Սպիտակաձյունիկը կծեց այն: Կծելուն պես՝ միանգամից քնեց, թվում էր, թե մեռած է: Կախարդը երջանիկ փախավ. միակ հակաթույնը սիրո առաջին համբույրն էր, նա հավատում էր, որ թզուկները, տեսնելով նրան, կկարծեն, թե մահացել է և կթաղեն: Բայց թզուկները, հուսահատ, չէին ցանկանում բաժանվել Սպիտակաձյունիկից և դրեցին անտառում բյուրեղյա դագաղի մեջ, որպեսզի անընդհատ նայեն նրան:
Շատ ժամանակ անցավ: Մի պայծառ օր սև ձիու վրա նստած արքայազնը լսեց՝ ինչպես են գյուղի մարդիկ խոսում այդ հիասքանչ աղջկա մասին, որը քնած էր անտառում: Նրա սիրտը թփրտաց: Արդյո՞ք դա այն գեղեցիկ աղջիկն էր, որին մի օր տեսել էր պալատում և ում այլևս չէր կարողացել գտնել: Նա անմիջապես անտառ գնաց: Տեսնելով աղջկան՝ այլևս կասկած չուներ՝ հենց այս աղջիկն էր գրավել նրա սիրտը և մահացել: Ցավալով՝ արքայազնը բարձրացրեց բյուրեղյա կափարիչը և կռացավ ներքև համբուրելու նրան՝ կորցրած սիրո համար… Սպիտակաձյունիկը միանգամից բացեց աչքերը և ժպտաց։ Այդ սիրո առաջին համբույրը կոտրեց չար կախարդությունը: Այսպես իրականացավ այն երազանքը, որ մի օր Սպիտակաձյունիկը վստահել էր ցանկությունների ջրհորին: Արքայազնը նրան նստեցրեց ձիու վրա և նրա հետ գնաց դեպի, ամպերի մեջ գտնվող, իր պալատը, որտեղ նրանք ապրեցին հավետ, երկար և երջանիկ։

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Start a Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: