Առաջին ասուլիս, 03․10․2019թ․

Չաչանակ TV: Գիտե՞ք, այս տարի մեր կրթահամալիրի 30 – ամյակն է, և այդ առիթով առաջարկում եմ ծափահարել միմյանց:

Եվ այդ առիթով անցկացվելու են ասուլիսներ կրթահամալիրի տնօրենի հետ:

Եվ այսօր մեր առաջին ասուլիսն է:

Դե ինչ, խոսքը տրամադրենք Աշոտ Բլեյանին, քանզի նա է անցկացնելու ասուլիսը՝ պատասխանելու հարցերին:

Աշ. Բլեյան: Շնորհակալ եմ:

Հ: Կմտածեի՞ք, որ 30 տարվա ընթացքում կրթահամալիրը կունենա ահռելի տարածք:

Պ: Ես կմտածեի՞: Էս ինչ ա որ, Ավետ ջան: Մենք նոր սկսում ենք մեր նվաճումները: Ես շատ ուզում եմ՝ մեր հեղինակային կրթական ծրագիրը հասնի յուրաքանչյուր բնակավայր: Մատչելի լինի: Նվաճել էս առումով: Որովհետև, գիտեք, մի կողմից կարող եք լավ գերել, որ ահա 3000 մարդ օրվա մեջ գալիս են Բանգլադեշ: Իսկի ինչու՞: Իսկ ինչու՞ չի կարող մեր ծրագիրը մոտենալ բնակավայրին: Իսկ ինչի՞ մեր դպրոց-պարտեզներից չեն կարող լինել ոչ միայն Երևանի վարչական շրջաններում, այլև հենց Գյումրիում, հա՞, Շուշան, Փաշինյանի սիրած, Վանաձորում, չէ՞՝ օրինակ, հա, մեր Ալեքսանյան Լուսինեի, հա՞, ծննդավայրում, և էլի գյուղական մեր ավաններում կարող է, չէ՞, էդպես լինի, որպեսզի որքան հնարավոր է շատ մարդիկ, ովքեր ուզում են մանկավարժության մեջ իրենց գործի հեղինակը դառնալ, հնարավորություն ունենալ, չէ՞,  իրենց բնակավայրը մեր մանկավարժությամբ վերածելու կրթական համայքի, լա՞վ, էնպես որ ոչ միայն Հայաստանը, շատ կուզեմ, որ մեր հեղինակային մանկավարժությունը ընդունելություն ունենա Վրաստանում, այլ երկրներում, որովհետև ինչու՞ պիտի մեր ցանցը չլինի միջազգային, իհարկե պիտի լինի, մենք կրթություն ենք իրականացնում առանց  սահմանների, շնորհակալ եմ:

Հ: Մենք գիտենք, որ Դուք արշավող մարդ եք և Դուք հաճախ եղանակի կանխատեսումը (Աշ. Բլեյան: Մենք արշավող մարդ ենք, այո) իրականացնում եք ժողովրդական մեթոդների միջոցով: Այ, Դուք, օրինակ ի՞նչ մեթոդների միջոցով եք այն իրականացնում:

Պ: Էնքան հեշտ ա, իմ դեպքում շատ հեշտ ա: Իրավաբանության մեջ կա ներքին համոզմունք, չէ՞, ներքին համոզմունքի վրա: Ես շա՜տ եմ սիրում անձրև, հատկապես տեղատարափ անձրև, շատ: Եվ ասում եմ ինչ լավ կլինի էսօր, ասենք, արշավ ա՝ ցանկացած, չէ՞, մի հատ լա՜վ տեղատարափ անձրև գա, մի հատ լավ թրջի, լսու՞մ եք: Ուշքս գնում ա կիզիչ արևի համար, ինչքան մեծ արև, որ մարդիկ փախնեն, գնան հով տեղ գտնեն՝ ես ինձ համար փոշու միջով քայլ եմ գնամ: Ես սիրում եմ կիզիչ արևից անտանելի ցուրտ, ինչքան ցուրտ, էնքան ես ինձ լավ եմ զգում, լսեցիք, հա՞: Հիմա մի անգամ սխալվում եմ անձրև չի գալիս, բայց ցուրտ ա լինում, արև ա լինում և այլն: Ես ձեզ բարեկամաբար խնդրում եմ, առաջարկում եմ՝ երբեք առիթը մի կորցրեք ճամփորդելու, այո, մանավանդ թափառելու, մանավանդ Հայաստանում, սար բարձրանալու, ինչ-որ բարձունք նվաճելու, էդ շատ կարևոր ա, դա երբեք շատ չի լինում, երբեք, որովհետև կենցաղը, լույսը, չէ՞, հասարակությունը, ընտանիքը անընդհատ քաշում ա փեշիցդ, չէ՞, բռնում ա, հա՞, որ մի գնա, ինչ-որ մի բան անընդհատ խանգառում ա: Էստեղից էլ մեր օրացույցի մեջ կնայեք, չէ՞, տոների արանքում անընդհատ կտեսնեք բարձունքի նվաճումներ, հայրենագիտական ճամփորդություններ, և դա ճիշտ է, մենք դրանով խթանում ենք, որ դուք շատ ճամփորդեք:

Հ: Ես նորեկ սեբաստացի եմ՝ արդեն մեկ ամիս է, ինչ սովորում եմ քոլեջում և գիտեմ, որ այստեղ մեդիակրթություն է գործում, դե՜, ինձ հետաքրքիր է, թե ինչն է հիմք հանդիսացել կրթության նման առանձնահատուկ բնույթի, որ ընտրել եք կրթահամալիրի համար:

Պ: Ես սիրով կպատասխանեմ նման հարցերին, բայց չմոռանանք, որ կան առաջարկների բաժին էստեղ, որովհետև մենք ներկայացրեցինք նաև՝ հանրային աուդիտը ինչ է, սկիզբը հայտարարեցինք, դրա համար պիտի խնդրեի նաև հետո առաջարկներ կարող են լինել մեր տոնի նախագիծ որպես, որ դուք մտածում եք, որ դա բաց ա մնացել, որ դա չի արժանացել մեր ուշադրությանը, հարցերը երևի էդպիսին էլ կարող են լինել, որովհետև էս տիպի հարցերը ինչ դուք կտաք և էլի կտաք, դրանք կարողա հարցազրույցների հարցեր են, զրույցների հարցեր են, որոնք կարևոր են, ընդ որում պարտադիր չի դրանց ես պատասխանեմ, որովհետև, հա, ես էդ հիմնադիրներից մեկն եմ, հա, ես էդ նախագծային խմբի ղեկավարն եմ, հա ես տիարն եմ, հա՞, բայց մեկ է շատերը, որ նստած են էստեղ նույնքան իրավունք կունենան էդ հարցին պատասխանելու, հա՞, օրինակ ինչպես Ղազարյան Հասմիկը, էնտեղ: Էկեք էս հարցը ուղղենք Հասմիկին Ղազարյան, լա՞վ, ասուլիսից հետո, հա՞, Հասո, էդ հարցին կպատասխանեք: Շնորհակալ եմ, որովհետև ես տասնյակ անգամ անդրադարձել եմ այդ հարցին: Այ, դու ինձ շատ ես դուր գալիս, արի իրար կողքի կանգնենք, հա՞: Շաբաթը երկու-երեք անգամ գնում եմ վիրակապը փոխելու:

Հ: Դուք Ձեր դպրոցը չե՞ք սիրել, դրա համար մեր դպրոցն եք ստեղծել:

Պ: (Ծիծաղ) Դպրոցը մանկության հետ է ասոցացվում, խաչվում,  կապվում… տեսեք ինչ տարիներ են, չէ՞, ես 7 տարեկանից եմ գնացել, 1962թ-ին, Տերյանի անվան համար 160 դպրոցը, հիմա էլ կա էդ դպրոցը, հատկապես էդ տարիներին, երբ ես սովորում էի, ինքը քաղաքի ամենալավ ընդունված դպրոցներից էր, ուզում եմ ասել դրանք իրար հետ կապվում են, իսկ իմ մանկությունը, իմ թաղը, որտեղ ես ծնվել, մեծացել եմ, ընկերներ, հա՞, որտեղ ես կայացել եմ էնքան գրավիչ էր, էնքան հետաքրքիր էր, որ ինձ համար դժվար էլ կլինի… ուրեմն իմ ընտանիքը մե՜ծ ընտանիք էր, որտեղ 13-14 մարդ էր ապրում… մե՜ծ ընտանիքը, էդ թաղը, որտեղ տարբեր ազգեր էին, զարմանալի թաղ էր, չէ՞, երբ դպրոցը իրարից բաժանեն, համաձա՞յն եք, դրա համար տենց փորձ չեն էլ անում, հատկապես մարմինների հետ, կարծում եք, չէ՞, բայց ուրիշ մի բան էլ ասեմ… բոլոր դպրոցները, ցավոք սրտի, իրար նման են, գիտեք ինչի՞ նրանք մասնակցանյութ են, այսինքն դու չես կարող փոխել անգամ… ուսուցիչը, անգամ տնօրենը, թե էսօրվա տնօրենները, էսօրվա դպրոցները, նրանք մի տեսակ պահպանում են էն, ինչ-որ կա, ասում եմ, ճիշտ եմ ասում, չէ՞, նրանք արտադրում են, մի քիչ հնանում են, մի քիչ նեղում ա, մի քիչ պլպլացնում են, մի քիչ նորոգում են, էս առումով, բայց ինքը նույն դպրոցն ա, ես չեմ կարող ընդունել, հա, ես ուզում եմ, որ յուրաքանչյուր սովորող, ուսուցիչ, էլ չեմ ասում ես մասնակցեմ իմ դպրոցի ստեղծմանը, ես ստեղծել եմ իմ դպրոցը, նշեցիր, հա՞, վե՞րջ, ուզում եմ, որ դու լիարժեք քո էս աջ ձեռքով, ձախ ձեռքով,  հա՞, քո էս աչքերով մասնակցես քո դպրոցի ստեղծմանը, լավ՞, շնորհակալություն:

Հ: Կա՞ն բաներ որ կցանկանք փոխել կրթահամալիրում` այս օրվանից սկսած:

Պ: Ինչե՞ր կթողնեի կրթահամալիրում, միայն մի բան կթողեի կրթահամալիրում հաստատ․ էդ նրա փոփոխելիությունն ա, որ նա անընդհատ փոփոխելի լինի, ամեն վայրկյան այլ լինի: Մնացած բոլորը ենթակա են փոփոխման, համաձայն եք, չէ՞, և մենք ուզում ենք էս մեր տոնին խթանել, օգնել, հա՞, վստահության փոխանցել, ինքնավստահ, փոխեք, սարքեք, ստեղծեք ձեր դպրոցը, ձեզ ավելի համապատասխան, համաձայն ե՞ք, Շուշան:

Շուշ. Փաշինյան: Հա, մենք նախագծի մեջ կարդացինք ուսումնական տանիքը, էսպես մենք ուսումնական ուղղումները գրեթե ավարտեցինք, ուսումնական տանիքի հետ ինչ ձեռնարկումներ կան, որովհետև շատ հետաքրքիր նախագծեր կարելի է անել տանիքների:

Պ: Դուք ինձ հրավեր եք անու՞մ: Ես ընդունեցի հրավերը: Մենք միասին կքայլենք Մայր դպրոցի տանիքում, որովհետև ամենամեծ տանիքն է, ամենամեծ հնարավորությունները, հատկապես որ մենք ամեն ժամ գործածում ենք, որովհետև էս շենքը 1984թ-ի շենք է: 11 տարի գումարած 19 տարի, 35 տարվա շենք է, և տանիքը գտնվում է վատ վիճակում, զուտ որպես ֆիզիկական միջավայրը՝ ծածկը բերել ավելի հուսալի վիճակի և մի խմբով կպայմանավորվենք, մենք կխնդրենք նաև միջին, ավագ դպրոցից, հա՞, կազմակերպիչներ մասնակցեն քայլին, հա՞, ու առանձին  կարող է կլոր սեղան լինի, որ հրավիրեն.. և կարող է դա դիտվի 30 տարվա մեր տոնակատարություն, հա՞, նախագծերից մեկը, հա՞, համաձա՞յն եք, էդ ավելի ճիշտ կլինի, Մայր դպրոց տանիքում: Էս տարի Հարավային դպրոցի տանիքն ենք նորոգել, որովհետև շատ վատ վիճակում էր, մեծ մասով նորոգել ենք Հյուսիսային դպրոց-պարտեզի տանիքը, որ լավ վիճակում չէր մի մասում:

Հ: Այս 30 տարվա մեջ կրթահամալիրում եղե՞լ են որևէ բաթողումներ, որոնք հիմա ցանկանում եք լրացնել:

Պ: Ամենամեծ բացթողումը, (ցույց է տալիս կոտրված ձեռքը) շատ կարճ ժամանակ շատ հիմար բան արեցի ես, եղավ, ստացվեց, հա՞, անպայման, բայց ներկայում պիտի խնդրեի էդ ձախողումներից հեռու մնալ. Բացթողումներ, ձախողումներ կարող են լինել, երբեք պատմություն չսարքեք, հակառակը կարող ա պատահի, էդ ձախողումերը կարևոր շրջադարձ են, օրինակ՝ էս ձախողումը ինձ համար շատ կարևոր շրջադարձ եղավ, ես հիմա չեմ էլ ափսոսում, ասում եմ, որ լվա, որ եղավ, չէ՞, ինձ մի տեսակ սթափեցրեց:

Հ: Այս 30 տարվա մեջ որո՞նք են Ձեր ամենամեծ հաջողությունները, որ կցանկանայիք պատմել մեզ դրանց մասին:

Պ: Ամենամեծ հաջողությունը, ամենավերջին հաջողությունը կամ վերջին քայլքը, էդ կարող ա էս առաջիկա օրերին ավարտվող Սարալանջն ա, ինչի՞ առումով, որովհետև կան հանգույցներ մեր աշխատանքում, մեր կյանքում, որ քեզ կապանք են, չեն քանդվում, չեն բացվում, հիմա մեր կրթական միջավայրում՝ կրթահամալիրում, Բանգլադեշում, էդպիսի հանգույցը Սարալանջն էր, էդ պետք էր բացել անպայման: Մի վախտ թվում էր, թե արդեն մկրատ պետք ա օգտագործել, կտրել, ազատվել դրանից, չնայած չես էլ կարող ազատվել, բայց լավ էր, որ մենք էդքան համառություն ունեցանք, փորձաքար էր մեզ համար, բայց մենք կարողացանք վարչական շրջանի կառավարողին, քաղաքապետին ներգրավել, ազգային ժողովի պատգամավորին, տարբեր գործընկերների միջոցով, որը եկավ, դարձավ հաղթահարելի: Նոյ. 14-15 մեր գեղարվեստի կրթահամալիրում ամենամեծ ցուցադրություններից մեկը կլինի, դուք էլ միասին գործեր ունեք Սարալանջում անելու, հա, դուք կտեսնեք՝ ձեր առօրյան ինչքան փոխվեց, մեր անցումները օրվա մեջ, հա՞, ինքը՝ Սարալանջը, փոխեց Ձեր կյանքը: Դա դիտեք որպես կարևոր ձեռքբերում, կարևոր հաջողություն:

Հ: Բարև Ձեզ, իսկ Դուք ինչու՞ եք ստեղծել այնպիսի դպրոց, որ շատ է տարբերվում ուրիշ դպրոցներից:

Պ: Շուշո, դե պատասխանի:

Շուշ. Փաշինյան: Դե՜, ինձ թվում ա, որ դպրոցը պետք ա տարբերվի մյուսներից, ու էս դպրոցում Դուք ստեղծել եք էն ամեն ինչը, ինչ-որ Դուք ուզում եք լինի, ինչով երեխաները պետք ա զբաղվեն:

Պ: Շատ լավ, էստեղ կա, Սուսան Մարկոսյանը առանձնացրեց, էնպիսի փաստաթուղթ ստեղծեց՝ առանձնահատուկը կրթահամալիրում՝ դուք պետք ա կարդաք, շա՜տ բան ունեք կարդալու, դուք պետք ա արագ կարդաք:  Առանձնահատուկը կրթահամալիրում, էս հոդվածը, որ դուք կարդաք, նախ պետք ա հաստատեք, որ դա հավաստի ա, էդ մեկ, ինչ-որ կա գրած՝ էդպես ա, կարող ա մի օղակում չի՝ կրտսերում չի՝ միջինում ա, միջինում չի՝ ավագում ա, հնարավոր ա, բայց ամբողջության մեջ էս կա, էս առանձնահատուկը մեր կրթական ծրագիրն ա: Եվ երկրորդ բանը՝ չկա առանձնահատուկ մի բան, որ դուրս ա մնացել: Եթե դուք ավելանեք թեկուզ մի նախադասություն, մի տող, մի բառ, չէ՞, կամ ստորակետը փոխեք ուրիշ մի բանով՝ դուք կմասնակցեք այս փաստաթղթի ստեղծմանը: Ինձ հաճախ են հարցնում՝ ինչով ա առանձանում կրթահամալիրը: Երբ դու փորձում ես ստեղծել, դու գալիս ես այդ առանձնահատկություններին, որ կողքինդ չի տեսնում, այդպես չի գնահատում, չի կարևորում, համաձա՞յն եք, հա՞: Էստեղից էլ, որ անընդհատ նոր առանձնահատկություն ա ստեղծվում, բայց դուք կենտրոնացեք ձեր առանձնահատկությունների վրա:

Հ: 30 տարի առաջ, երբ կրթահամալիրը ստեղծվեց, որ՞ն էր առաջին դպրոցը:

Պ: Մայր դպրոցը: Նա այն ժամանակ կոչվում էր թիվ 183: Այն դիմացի դպրոցը, որը մի տարի առաջ էր բացվել՝ 1983թ-ին, կոչվում էր թիվ 181՝ Երևանի Շահումյանի շրջանում միջնակարգ դպրոց, իսկ դրանից մի տարի հետո 1984թ-ին ստեղծվել է, կառուցվել է կամ կիսաքանդ վիճակում էր… ստեղծել են երկու Աշոտները, միշտ պետք ա դա հիշենք, Աշոտ Մանուչարյան և Աշոտ Դաբաղյանը, ովքեր եղել են մեկը ուսմասվարը ուսումնական գործի, մեկը՝ դաստիարակչական գործի: Էս երկու Աշոտները ավելի անտանելի են եղել քան՝ ես: Էնքան անհաշտ են եղել, որ ոչ մի կերպ թույլ չեն տվել՝ մեկը տնօրեն դառնա: Երկու ուսմասվար եղել ա, բայց դպրոցը տնօրեն չի ունեցել երկար ժամանակ, և փնտրել, փնտրել, փնտրել գտել են մեկին, հա՞, էլի Աշոտ, չէ՞, ով կկարողանար էդ երկու Աշոտներին գումարվել, դառնալ երրորդը, հա՞, ու մտածում էին, որ իրար միս կուտեն, լավ կլինի: 1985թ-ի սեպտեմբերի 1-ը դիմավորել եմ թիվ 183 դպրոցում, որպես նորանշանակ տնօրեն՝ 30 տարեկան, յուղը վրեն, կարմիր թշերով, հա՞, պլպլան, հա՞, որ առաջին անգամ քաղաքի կենտրոնից, հա՞, որպես աքսոր ուրեմն գալիս էր նորակառույց Բանգլադեշ: Դրա համար շատ շատերը գիտեն, թե ես ապրում եմ Բանգլադեշում։

Հ: Բոլորը սպասում են տոնի՝ մի անակնկալի, իսկ Դուք ինչի՞ն եք սպասում:

Պ: Էդ տոնը անակնկալ ա իր հետ բերելու, համաձայն եմ ձեզ հետ: Տեսեք, լիքը խանգարող հանգամանքներ կան, իմ էս տոնի հետ կապված, լիքը, հա՞, բայց էս տոնը ինձ համար, ոնց որ Նոր տարվա սպասում լինի: Դուք օր օրի կտեսնեք՝ ես ավելի գործուն եմ, ավելի՝ նախաձեռնող, ավելի ինքնավստահ, համարձակ, ավելի՝ մասնակցային, ավելի՝ հանդուրժող, հա, հա, էդպիսին, անընդհատ դուք կտեսնեք, հա՞, որովհետև էդ տոնը իր հետ բերում ա սպասելիքներ, իսկ էդ սպասելիքները քեզնից տանում են կամ ստեղծում են նոր լուծումներ, էսպես, հա՞, եկեք ես չասեմ:

Հ: Իսկ ինչու՞ եք որոշել տարբեր մասնաճյուղեր ստեղծել, այլ ոչ թե մեկ դպրոց:

Պ: Հա, ես կարծեմ էդ հարցին պատասխանեցի՝ որպես նվաճող՝ տարածելու նպատակով, մերժել չի կարելի, որովհետև եթե դու ինչ-որ լավ գործես անում, չես կարող ասել քեզ պետք չի, քեզ չի հասնում, էստեղից էլ դպրոցների էդ առատությունը, էստեղից էլ էդ ցանցը, որը պարտադրված ենք Հայաստանում, Հայաստանից դուրս ստեղծելու, որպեսզի մարդ ինքն ընտրի… երբեք չեմ սիրել, տանել չեմ կարող փակ դռներ, փակ դուռ չեմ սիրում, ես փակ դռան առաջ կմեռնեմ, լսու՞մ եք, ես չեմ կարող սպասել… էս բաները մարդուն հնարավորություն են տալիս, միաժամանակ մարդուն չի կարելի մերժել, եթե մարդը ուզում ա՝ դու ծառայություն ես մատուցում, չկա, պրծել ա, ես կմեռնեմ, չեմ հասկանա՝ էդ ինչ ա նշանակում, ես էդ գիշեր չեմ քնի. կարող ա մարդը արդարացի ա՝ ասում ա՝ էդպես չի։

Հ: Ինձ հետաքրքիր ա, մանուկ հասակում չեք ունեցել այնպիսի մասնագիտություն, որ ուզում էիք դառնալ:

Պ: Չէ, ինձ համար ավելի հեշտ էր, տունը, որ մեծ էր, ես էլ փոքրն էի, ուզում էի բոլորին դուր գայի, տան 6-րդ  երեխան էի ես, չէ՞, ասենք, մեծ հարսս ուզում էր, որ ես բժիշկ դառնամ, հիմա հո իրան չէի ասի՝ չէ, չեմ դառնալու, որովհետև մոռացկոտ եմ ես շատ ու կարող էի, օրինակ, էդ լանցետ-պինցետը մոռանայի մարդու մեջ, հնարավոր ա, դրա համար ես մեքենա չեմ վարում, հետո իմ սքանչելի քույրիկը՝ Էմման Հովհաննիսյանը, մտածում էր, որ ես դառնալու եմ գրող, գրականագետ, որովհետև ինձ մոտ ստացվում էր պատմել, գրել, հորինել, հա՞, գրավիչ դարձնել իրականությունը, փոխել, դե հիմա հո ես իմ քույրիկին չէ՞ի մերժելու, էսպես… մեծ եղբայրս ուրիշ բան էր ուզում, էնպես որ ինձ էլ արդեն հերթ չէր հասնում՝ ես ինչ կդառնամ, ասում էի՝ հա, հա, հա, բայց ես ավարտել եմ ԵՊՀ-ի ֆիզիկայի ֆակուլտետը:

Հ: Ի՞նչն եք աշակերտի մեջ գնահատում, ինչպիսի՞ն պետք է լինի աշակերտը:

Պ: Ագահությունը, մարդու մեջ՝ ագահությունը, չեմ սիրում, երբ շուտ կշտանում են, ասում են՝ դե լավ, էս հերիք ա, էդ չեմ սիրում, չեմ սիրում, որ կարող են կանգնել:

Հ: Իսկ ուրախ եք, որ տնօրենն եք:

Պ: Շա՜տ, ես էդ առումով աշխարհի ամենաուրախ մարդն եմ, էդ հաստատ ա:

Պատվելի Թամար: Դե ուրեմն եկեք ծափահարենք աշխարհի ամենաուրախ մարդուն:

(Ծափահարություններ)

Աշ. Բլեյան: Դե ինչ, վերադարձանք աուդիտին, կրթահամալիրի տոնին, վաղուց չէինք տեսնվել, հա՞, դուք էլ օգնեցիք ինձ, սիրեցիք ինձ, շոյեցիք, ես ձեր հայացքներում զգացի, ես հասկացա… բայց սկիզբը, որ մենք տվեցինք, ամեն հինգշաբթի, ժամը 13․ 30 րոպե, չէ՞, սկսում ենք մեր կրթահամալիրի ստեղծումը, ձեր գործունեությունը 30 տարվա, ձեր արդյունքները: Շնորհակալ եմ:

Հ: Ինչու՞ հենց մեդիակրթություն: Ինչը՞ հիմք հանդիսացավ հենց նման առանձնահատկության:

Հասմիկ Ղազարյան: Իմանանք, որ մեդիակրթությունը հենց երկու բան ա նշանակում, առաջին հերթին՝ մեդիայի հետ առնչվելն է, իսկ մեդիան ամեն ինչն է՝ տեղեկությունն է, այսինքն տեղեկությունը լսել, գնահատել կամ տեղեկություն ստեղծել, տարածելը հենց իսկական կրթությունն է, այսինքն մարդը պետք է կարողանա արտահայտվել, լսելի լիներ և լսել հասկանալ, թե ինչ են ասում… մեդիակրթությունը իրականանում ա մեդիամիջոցներով, երբ որ նոր էին սկսում համակարգիչները լույս աշխարհ գալ, ավելի շուտ Հայաստան գալ, մեր կրթահամալիրը ուներ 6 հատ համակարգիչ ու մեր առաջին ոսուցիչները գնում սովորում էին էդ համակարգիչը, այսինքն չի կարող մեր կրթահամալիրը առաջ գնացող քայլից հետ մնալ: Մենք երկուսը միացրինք, այսինքն մեդիակրթությունը մեդիամիջոցներով կրթությունն էր, որ առաջինը ստանան մեր ուսուցիչները, մենք ունեինք բարձրակարգ ուսուցիչներ, էդ բարձրակարգ ուսուցիչները՝ ՏՀՏ դասավանդող ուսուցիչներ բարձրակարգ, որ ուսուցիչներին սովորեցրին մեդիամիջոցներից օգտվել և էդ ուսուցիչներն էլ մեդիամիջոցները սովորեցրին, փոխանցեցին աշակերտներին: Դու էլ ես տեսնում, դուք օգտագործում եք համակարգիչներ և շատ խնդիրներ այն լուծում է, որ հարափոփոխ ես դու, որ նոր ասում էր տիարը, չես կարող դասագրքով հարափոփոխ լինել, դասագիրքը 20 տարին մեկ չի փոխվում, իսկ մեզ մոտ նույն ուսուցիչը ամեն տարի աշակերտի հետ նույն բաները չի անում, և մենք ունենք անսահմանափակ միջոցներ, եթե մենք օգտվում ենք մեդիամիջոցներից, իսկ նպատակը մեդիակրթության, արդեն ասացի, չէ՞՝ կարողանալ լսել, լսելի լինել, հասկանալ, հասկանալի լինել, տարածել:

 

Սղագրումը՝ Անահիտ Աբգարյանի, Քոլեջ, 1-ին կուրս

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Start a Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: